Maar wie nu die Anna van Croy voor wie voorzien was; “Une doxalle dans lequel il aura pour usage un auratoire qui sera aussy au service de madite dame lorsqu’elle désirera y faire ses dévotions ».
De graven en hertogen van Arenberg kozen hun vrouwen zorgvuldig uit. Vaak waren zij
erfdochters die titels en heerlijkheden inbrachten in het familiepatrimonium. In de huwelijkspolitiek van de familie Arenberg zijn duidelijke kantelmomenten te herkennen, waarop de familie een uitzonderlijke groei meemaakte. Een eerste kantelmoment kwam er in 1612, toen Anna van Croy (1564-1635) het hertogdom Aarschot erfde van haar kinderloos overleden broer.
In 1587 nam het hertogdom Aarschot een prominente plaats in in het huwelijkscontract tussen Karel van Arenberg (1550-1616) en Anna van Croy. Het ging dan ook om een erfenis die bijna te mooi leek om waar te zijn: een prestigieuze hertogelijke titel en een hele rist heerlijkheden. Toch was de sociale promotie die de erfenis Croy later zou betekenen helemaal niet zo vanzelfsprekend. De lotgevallen van de familie Croy en Arenberg tonen heel goed aan welke demografische gevaren er op de loer lagen. Anna van Croy was namelijk geen erfdochter toen ze trouwde, ze had nog een oudere broer Karel. Die hertrouwde op latere leeftijd met zijn veel jongere nichtje, die best nog een erfgenaam op de wereld had kunnen zetten. Bovendien overleefde Anna van Croy maar liefst twaalf bevallingen, waarvan er een bijna fataal afliep. Ze was bijna vijftig jaar oud toen ze in 1612 uiteindelijk het hertogdom erfde en zou daarna nog een jarenlange juridische strijd uitvechten met haar eigen verwanten. De erfenis Croy-Aarschot is een verhaal van demografische toevalligheden, maar ook een getuigenis van de vooruitziendheid waarmee aristocratische families hun huwelijkscontracten opstelden.
Anna van Croy was van alle markten thuis: boekhoudster, zakenvrouw, politica, moeder van een kroostrijk gezin. Een jaar na haar huwelijk kreeg ze een belangrijke op dracht: het huis Arenberg financieel gezond maken en houden. Ze groeide uit tot een van de meest tot de verbeelding sprekende echtgenotes in de lange geschiedenis van het huis van Arenberg. Koppig, intelligent, met een neus voor zaken en een nageslacht dat ze tijdens haar twintigjarige weduwschap niet helemaal in de hand wist te houden. Haar managementkwaliteiten, haar steun aan de Contrareformatie, haar dynastieke strategieën en haar erfenis: het huis Arenberg is schatplichtig aan haar tot op de huidige dag.
Naar Mirella Marini ( Arenberg, portret van een familie, verhaal van een verzameling)
Kunst in Pepingen – klassieke concerten – ziet het als een opdracht het orgel te integreren in het toekomstig muzikaal aanbod van de abdijkerk.
